พระพุทธเจ้าในประเทศจีน: พุทธศาสนาได้รับการเปลี่ยนแปลงจากวัฒนธรรมจีน
ศาสนาที่ถูกเปลี่ยนแปลง
พุทธศาสนา ได้เดินทางมาถึงประเทศจีนประมาณศตวรรษที่ 1 CE และได้รับการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมที่น่าทึ่งที่สุดในประวัติศาสตร์ศาสนา ชาวจีนไม่ได้เพียงแต่รับเอาพุทธศาสนามาใช้ — พวกเขาได้สร้างสรรค์ใหม่ ทำให้เกิดรูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของจีนซึ่งจะกระจายไปทั่วเอเชียตะวันออก พุทธศาสนาอินเดียเน้นความหลุดพ้นในแต่ละบุคคลผ่านการถอนตัวจากโลกในแบบพระสงฆ์ พุทธศาสนาจีนได้เพิ่มความกตัญญู (孝 xiào), การบูชาบรรพบุรุษ, และความเป็นไปได้ที่ใครก็ได้ — เกษตรกร, พ่อค้า, ยายที่อ่านไม่ออก — สามารถบรรลุความหลุดพ้นได้
การเดินทางของพุทธศาสนาเข้าสู่จีนเป็นกรณีศึกษาในการที่อารยธรรมใหญ่นั้นซึมซับความคิดจากต่างประเทศโดยไม่ถูกดูดซับไปด้วย จีนได้เลือกสิ่งที่ต้องการ, ทิ้งสิ่งที่ไม่เหมาะสม, และผลิตบางสิ่งที่ไม่สามารถสร้างได้ทั้งจากอินเดียหรือตนเอง
นวัตกรรมที่สำคัญของจีน
ชาน (เซน) พุทธศาสนา (禅宗 Chánzōng)
การเปลี่ยนแปลงที่มีชื่อเสียงที่สุดของพุทธศาสนาจีน และอาจกล่าวได้ว่าเป็นการมีส่วนร่วมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจีนต่อศาสนาโลก: - เน้นประสบการณ์ตรงมากกว่าการศึกษาในพระสูตร — "ชี้ตรงที่จิตใจ; มองเห็นธรรมชาติของคุณและบรรลุเป็นพระพุทธเจ้า" (直指人心，见性成佛 zhí zhǐ rénxīn, jiàn xìng chéng fó) - ได้รับอิทธิพลจากแนวคิดของเต๋าเกี่ยวกับความเป็นธรรมชาติ (自然 zìrán) และความต้องการ - สร้างกงกาน (公案 gōng'àn, ที่รู้จักในภาษาญี่ปุ่นว่า "koans") — ปัญหาที่มีลักษณะขัดแย้งสำหรับการทำสมาธิ "เสียงของมือข้างเดียวปรบมือคืออะไร?" เป็นคำถามของชาน - ตำนานการก่อตั้ง: โบธิธรรม (达摩 Dámó), พระภิกษุชาวอินเดีย, ใช้เวลาก nine ปีจ้องมองผนังที่วัดเส้าหลิน (少林寺 Shàolín Sì) การนำเสนอระหว่างการทำสมาธิแบบอินเดียและความดื้อรั้นแบบจีนนี้ผลิตชานพุทธศาสนา - แพร่กระจายไปยังญี่ปุ่นในชื่อเซน, เกาหลีในชื่อซอน, เวียดนามในชื่อเธียนชานพุทธศาสนาคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อความจริงจังแบบจีนพบกับอุดมคติแบบอินเดีย: แทนที่จะศึกษาพระสูตรหมื่นพระสูตร, นั่งลง, เงียบ, และมองดูจิตใจของคุณเอง ความตรงไปตรงมานี้เป็นสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของจีนอย่างแท้จริง